109 



ieder ^ijn" laadstok in zijne karabijn laten vallen en 

 cr weder uiihalen , daarna den kop der laadstok naar 

 bovengekeerd houden, die daarna, een voor een, met 

 de grootste naauwkenrigheid werd bevoeld en onder- 

 zocht; en wee dengene wiens laadstok niet als ge- 

 polijst staal voor den dag kwam. Nu zal Mijnheer 

 toch moeten toestemmen , dat het veel moeite kost om 

 bij zulke dwaze vertooningen ernstig te blijven en het 

 ontzag dat men aan zijne supcrieuren versehuldigd is, 

 niet nit het oog te verliezen. Maar men moet zulk 

 eene inspectie als jagtopziener bijwonen! dan is de 

 zaak nog misselijker. Men moet dan ook in het 

 gelid staan, maar naast die mooi opgetuigde mannen. 

 Wanneer men ons dan daar zoo ziet staan en bedenkt 

 dat ook wij tot de rijksveldwacht behooren , dan zoude 

 men denken dat wij uit de armenkas worden gekleed. 

 Onze hoeden zijn versleten en vaal van kleur, even 

 als de banden die er om vast gehecht zijn; onze rok- 

 ken, vesten en broeken zijn ook van twijfelachtige 

 kleuren, aan sommige rokken kan men nog zien dat 

 zij vroeger groen zijn geweest. Onze karabijnen zijn , 

 naar men mij heeft verzekerd , te Delft afgekeurd, 

 maar voor ons waren zij goed genoeg. Voorts komen 

 de riemen waarmede wij zijn omhangen ons zeer te 

 pas om scheuren en gaten of de afwezigheid van een 

 knoop te verbergen. Want onze bezoldiging is juist 

 genoeg om ons voor sterven te bewaren, zoodat er 

 voor kleeding niets af kan. Het kleedinggeld dat wij 

 vroeger genoten , wordt ons niet meer uitbetaald. 



8* 



