103 



want in de laan vertoonde zich in dc verte eene gedaan- 

 te, die mij onwillekeurig den KopuftaidXos *Exra)p 

 van Homerus voor den geest riep. Bij nadering her- 

 kende ik in de verschijning een* rijksveldwachter. 



Vermits ik noch in de bebouwde kom der gemeente , 

 noch onmiddelijk aan den straatweg , maar te midden 

 van mijn jagtveld woon, spreekt het van zelf, dat ik 

 van uit mijn huis, die door het rijk bezoldigde veld- 

 wachters, nimmer zie. Maar al zag ik ze zelden van 

 aangezigt tot aangezigt, ik hoorde des te meer over 

 hen spreken en de daardoor verkregene kennis was 

 niet van dien aard, om mij eene gunstige opinie om- 

 trent dat personeel te doen opvatten. 



Ik bestrafte Juno met een paar woorden over hare 

 voorbarige bezorgdheid, waardoor zij mij te midden 

 mijner mijmeringen had gestoord. Zij ging daarop spoe- 

 dig weder liggen , even als of ook zij , vermits het maar 

 een rijksveldwachter was, begreep dat er hoegenaamd 

 geen gevaar dreigde. 



Eene bijzonderheid had intusschen mijne aandacht 

 getrokken. De hoed van den KopoftatdXos was van 

 eene witte paardenstaart voorzien. Tot hiertoe had 

 ik niets dan zwarte gezien. Wei herinnerde ik mij 

 dat bij de kavalerie de muzijkanten schimmels berij- 

 den, en dit deed mij denken of welligt bij het corps 

 der rijksveldwacht muzijkanten waren ingevoerd, die in 

 plaats van als onderscheidingsteeken een' schimmel 

 onder zich te hebben, eene staart van zoodanig dier 

 als hoofdtooisel moesten dragen. Ik vond intusschen 



