102 



mij versterkte. Langzamerhand besteedde ik minder 

 opmerkzaamheid aan de verschillende vormen die de 

 van mij uitgaande tabaksrook aannam, de liefkozingen 

 van Juno hidden op en ik hoorde haar hijgen ook niet 

 meer. Zij was zeker ingeslapen ... en ik zelf was 

 hard op weg, haar voorbeeld te volgen. 



Kent gij lezer, de eigenaardige , genotvolle gewaar- 

 wording, die tusschen waken en slapen het juste milieu 

 inneemt? 0! gij moet haar kennen, want ook gij 

 hebt zeker dikwijls, ter jagt zijnde, na het eten van 

 den boterham, vooral bij groote hitte, in de eerste 

 dagen van het jagtsaizoen, eene cigaar opgestoken, 

 uwe armen onder het hoofd geslagen en, na verloop 

 van een kwartier uurs , dat hierboven bedoelde juste 

 milieu ondervonden, dat meestal plotseling door het 

 gekraai der rondom u uit elkander liggende patrijzen 

 werd afgebroken. Mogt gij het intusschen niet kennen , 

 dan doet het mij leed voor u , want het is mij niet 

 mogelijk er u eene beschrijving van te geven. 



Hoe het ook zij , dat u bekende of onbekende gevoel 

 ondervond ik, toen ik met mijn'hond onder den boom 

 lag. Het werd evenwel ditmaal niet afgebroken door het 

 gekraai van patrijzen, maar door het gebrom van Juno. 



Half wakend , half dommelend gebood ik haar rus- 

 tig te blijven, maar het baatte niet; haar gebrom nam 

 steeds toe. Ik rigtte mij overeind ten einde de 

 oorzaak van hare waarschuwing te ontdekken. Bij 

 het opslaan mijner oogen kon ik het mijne Juno niet ten 

 kwade duiden, dat zij voor haren meester bezorgd was, 



