80 



mijner vrienden, op twee uren afstand van mijne 

 woning, op een doopmaal werd genoodigd. — In het 

 jagtveld was er niets gaande dat mijne tegenwoordig- 

 heid noodzakelijk maakte en ik ging dan ook met 

 mijn' zoon naar het dorp, ten einde aan de uitnoo- 

 diging gevolg te geven. — Wij bragten eenen genoe- 

 gelijken dag door, en ik was voor de eerste maal, 

 sedert langen tijd, weder regt vrolijk. — Op eens, 

 het zal ongeveer tegen acht uren des avonds zijn ge- 

 weest, maakte zich een bang voorgevoel van mij 

 meester. — Hoe het kwam konde ik mij niet verkla- 

 ren. — Het werd mij zoo angstig om het hart en ik 

 gevoelde eene vrees, zoo als ik die nimmer van te 

 voren had gekend en zoo als een echte groenrok die 

 ook niet mag ondervinden. — Ik gevoelde eene ge- 

 waarwording als of eene zware last op mijne borst 

 rustte; ik konde bijna geen' adem krijgen en eene 

 stem van binnen zeide mij dat er te huis iets gebeurde 

 dat niet goed was. — Te vergeefs trachtte ik dit pij- 

 nigend gevoel te overwinnen en hield het voor een 

 gevolg mijner ziekte. — Het werd hoe langer hoe 

 sterker en eindelijk dwong het mij om op te staan en 

 het gastvrije huis van mijn' vriend vaarwel te zeg- 

 gen. — »Karel" zeide ik tot mijn' zoon , »kom , 

 neem uw geweer, wij gaan naar huis". Mijn zoon 

 zag mij verwonderd aan. — Hij wist dat het mijn 

 voornemen was geweest om bij den vriend te over- 

 nachten. »Maar vader," antwoordde hij, »waarom 

 wilt gij nu zoo laat in den nacht naar huis, gij 



