79 



zijn gcwecr op mij aangelegd ea ook gevuurd; de la- 

 ding trof mijne weitasch en slechts twee reeposten 

 gingen mij rakelings langs de ribben. Ik schoot mijn' 

 tweeden loop op hem af en ook hij zonk neder. — De 

 oude vader rigtte zich dreigend overeind, balde zijne 

 vuist, liet een' schrikkelijken vloek hooren en greep 

 naar zijne buks. — Het werd mij groen en geel voor 

 de oogen, mijne wond brandde als vuur en ik viel in 

 onmagt. — Ik was verloren geweest, ware mijn zoon 

 niet op het schieten afgekomen en daardoor tot mijne 

 redding verschenen. — De hemel moge er hem voor 

 zegenen! De strooper ging op de vlugt, terwijl hij 

 eene vreesselijke bedreiging liet hooren. — Mijn zoon 

 bragt mij naar huis. — Toen men later de doodge- 

 schoten stroopers ging zoeken, waren hunne lijken reeds 

 door hunne kameraden weggehaald. — Ik zelf herstel- 

 de weder spoedig, en slechts wanneer de likteekens 

 der wond mij smart veroorzaken, denk ik er nog aan." 



»En hebt gij later nimmer iets van den ouden stroo- 

 per vernomen?" vroeg ik nieuwsgierig. 



»Ja — wel zeker — ik heb hem nog eens gezien; 

 maar het was voor hem eene ongelukkige ontmoeting. 

 Ik heb hem zijn* zoon nagezonden." 



»Verhaal mij toch die ontmoeting" vraagde ik. 



»Dat is eene zeer korte geschiedenis," zoo ging hij 

 voort. »Het was op een' zondag , ongeveer zes weken 

 na het gebeurde met de stroopers. — Ik was naauwc- 

 lijks weder geheel hersteld en had rnyn jagtdistrict 

 hoogstcns tweemaal rond geweest, toen ik bij een' 



