78 



gcleden, en het staat mij nog voor den geest als of 

 het gisteren geheurd ware, toen ging ik ook naar den 

 Doodskop , want zoo heet dit gedeelte. — Ik was nog 

 op den afstand van nagenoeg een geweerschot van 

 hler verwijderd, toen ik plotseling in den nacht een 

 schot hoorde vallen. — Dat ging mij aan het hart, 

 want ik wist dat hier een sterk hert zijne wisselplaats 

 had. — Ik verhaastte mijn' gang, en toen het dal voor 

 mij lag, even als thans door de heldere maan verlicht, 

 zag ik twee Boheemsche stroopers die bezig waren 

 een' achttien-ender te ontweiden. Ik kende hen per- 

 soonlijk. Het was vader en zoon. — De beide hanen 

 van mijnen dubbelloop spannende, trad ik uit het 

 woud te voorschijn en riep hen aan dat zij moesten 

 blijven staan. Zij licten lmnne bezigheid varen en 

 grepen onmiddelijk naar hunne geweren, terwijl uit 

 het aan gene zijde gelegen bosch, een derde stroo- 

 pcr met het geweer aan den schouder te voorschijn 

 trad. »Treed niet nader" zeide hij , »maar keer terug, 

 of ik schiet u als een' hond neder." De booswicht 

 kende mij niet en scheen niet te weten wat het hart 

 eens jagers gevoelt, wanneer hem een zoo edel dier 

 ontroofd wordt. Oogenblikkelijk legde ik op hem 

 aan. Voor dat ik evenwel konde losdrukken , schoot 

 hij. — Het schot drong in mijne linkerzijde en ver- 

 oorzaakte eene groote wond. — Ik voelde echter na- 

 genoeg geene pijn en schoot. Mijn kogel mist zelden 

 zijn doel. De strooper stortte neder. — De een der 

 beide overgeblevenen , het was de zoon , had intusschen 



