77 



ons door sneeuwhoopen heen werken , die tot aan ons 

 midden reikten en daarenboven over scheuren en rots- 

 spleten springcn. Terwijl wij langs den glibberigen, 

 met eene ijskorst bedekten afgrond gingen, hoorden 

 wij den bergstroom bruisen en zich verzetten tegen 

 het geweld van den winter die hem in boeijen wilde 

 slaan. — 



Een slimme vos vlood nu en dan over de sneeuw 

 voor ons uit, en oude boomen kraakten onder den 

 last der sneeuw en werden daardoor, als van zelve, 

 van dien last ontheven. — Wij traden in het woud. 

 Rondom ons heerschte eene indrukwekkende stilte. — 

 Boven ons had de sneeuw een digt dak gevormd en 

 als onder het gewulf van eene groote kerk, traden 

 wij voorwaarts. 



Wij bevonden ons thans in een dal. Een zoele en 

 zachte wind deed er zich gevoelen. Te midden van door 

 ijs gevormd kristal, liep eene beek die de bovengenoemde 

 grens uitmaakte en die dwars door de sneeuw eene 

 lichtgevende lijn vormde. — Aan gene zijde der beek 

 verhieven zich mastboomen onder wier schaduw de 

 beek zich voortbewoog. 



»Hier zullen wij blijven" zeide de oude jager, »het 

 is hier eene goede plaats , maar er zal nog wei eenige 

 tijd verstrijken eer het wild uit het hout komt. Ik 

 heb op deze plaats menig stuk grof wild geschoten 

 en menige worsteling doorgestaan ; de wiidstroopers f 

 die aan gene zijde der grenzen wonen, die weten dat 

 alles even goed als ik. — Het is nagenoeg een jaar 



