74 



»Antwoord mij openhartig, Bertha. Het is immers 

 een scheidende, die u om deze laatste gunst bid." 



»Ik bid u, verlaat mij," was het antwoord. 



»Van u te scheiden , zie daar juist wat mij als lood 

 op het hart drukt. Ja, ik verlaat u, ik moct van 

 hier vertrekken , ten einde mij eene aanstelling te ver- 

 schaffen. Als de fortuin mij gunstig is en ik eene 

 goede betrekking mogt erlangen , mag ik dan terug 

 keeren, schoone Bertha? 0, toef niet met uw ant- 

 woord. Mag ik wederkomen?" 



»Keer terug," zeide zij half hoorbaar. — Hij drukte 

 op hare lippen een' vurigen kus , en vlood heen. Toen 

 Bertha terug keerde, had Adolf Schott het huis van 

 den houtvester reeds verlaten. 



Lezer, hebt gij misschien reeds geraden wie de 

 nieuw aangeworvene , wie Warnhoff met den bijnaam 

 van Vos is , zooals wij hem aan u hebben voorgesteld ? 



Drie dagen nadat Adolpii het huis van den houtves- 

 ter verlaten had, zat de familie weder op de hierbo- 

 ven omschrevene wijze , aan het avondeten ; maar het 

 was een uurtje later geworden , omdat de jagers lan- 

 ger dan gewoonlijk waren uitgebleven , vermits men 

 op nieuw de aanwezigheid van verdachte personen in 

 het woud bespeurd had. Daarom was de lamp reeds 

 ontstoken toen men zich nederzette. Het eenvoudig 

 avondmaal was bijna ten einde, toen men den band- 



