73 



het er op gemunt is den aanvoerdcr en zoo moge- 

 lijk ook zijne bende, in eene hinderlaag te lokken. 

 Het kon gebeuren dat ik uwc hulp en die van de uwen 

 noodig had. Alleen in den nacht, kan ik, zon- 

 der achterdocht te wekken , u eenige kondschap geven. 

 Als gij dus soms in den nacht achter elkander drie 

 hagelkorrels tegen het venster van uwe slaapkamer 

 hoort werpen, dan weet ge dat ik het ben die toe- 

 gang vraagt en u verlangt te spreken." 



»Welnu, ga met God, mijn zoon," zeide de hout- 

 vester getroffen en drukte hem de hand. 



»Neen, vader, nog geen afscheid," hernam Adolf, 

 »eerst morgen vroeg neem ik dat van u en van uwe 

 dochter. Ik wil niet als een dief in den nacht uw 

 huis verlaten. Slaap wel." 



Daarop verlieten zij elkander. Beiden spoedden zich 

 ter ruste, maar zonder rust te vinden; het gevoel was 

 te levendig opgewekt; eerst diep in den nacht sloot 

 de slaap hunne oogleden. Den volgenden morgen bij 

 het ontbijt werd het bekend , dat Adolf de dienst zou 

 verlaten. Zijne makkers gaven op ondubbelzinnige wijze 

 hun leedwezen te kennen , een' kameraad te verliezen 

 dien zij zoo zeer hadden leeren hoogschatten; de doch- 

 ter des huizes sprak geen woord, ofschoon zij moeite had 

 om hare aandoening te verbergen. Plotseling verliet zij 

 het vertrek. Adolf volgde haar spoedig. Hij trof haar 

 op eene bank in den tuin en zag tranen in hare oogen. 



»Staan deze tranen met mijn afscheid in verband?" 

 vroeg de jager, die zich naast haar had nedergezet. 



