72 



vrngcn. Voor niets wil ik echter mijn leven niet aan 

 hot gevaar blootstellcn ; zij moet mijn loon zijn." 



»Kerel! zijt gij waanzinnig, wat hebt gij voor?'* 

 ricp de hontvester. 



»Dat blijft mijn gehcim; dat moet het blijven , opdat 

 bet Ioerendc verraad mijne plannen niet verijdele. 

 Slechts dit weinige wil ik u onder het strengste zegel 

 van stilzwijgendbeid toevertrouwen , ten einde gij in 

 geval van nood als getuige voor mij zoudt kunnen op- 

 trcden. Weet dan dat ik morgen tot de bende van 

 Hartung over ga. — 



Het vooruitzigt van zijnen gehaatten tegenstrever 

 den ondergang te helpen bereiden, de gedachte, zijn' 

 gekrenkten naam weder in eere hersteld te zien , dien 

 hij wegens zijne vergeefsche bemoeijingen , om den 

 onbeschaamden wildstrooper paal en perk te stellen , 

 verlorcn waande, zijn ambtsijver en trouwe dienst, dat 

 alles wond den ouden houtvester zoodanig op, dat hij 

 opspringende den stouten ondernemer omarmde en 

 hem toeriep: 



»Houdt gij, wat gij mij beloofd hebt, brengt gij mij 

 Hartung slechts, dan geef ik u met vreugde mijne 

 dochter, zelfs dan wanneer gij ook nog geen brood 

 voor haar zoudt hebben." 



»Een man een man, een woord een woord," riep 

 Adolf, hem de hand aanbiedende. 



»Gij kunt op mij rekenen," beloofde de houtvester 

 op handslag. 



»Nog iets," ging de eerste voort. »Gij begrijpt dat 



