n 



kwam voorzigtig binnen. Verwonderd over dit on- 

 gewone en late bezoek, zag zijn heer hem aan. 



»Heer houtvester ,, begon de binnengetredene met 

 beklemde stem, »ik heb een ernstig woord met u 

 te spreken, als een man, zonder omwegen. Ik be- 

 min uwe dochter Bertha. Ik heb reden om te ver- 

 onderstellen dat ik haar niet geheel onverschillig ben 

 en zulks niettegenstaande zij zich aan mij nog niet 

 heeft verklaard. Ik wenschte hare liefde te verdienen, 

 als gij niets tegen mij hebt." — 



»U even openhartig antwoordende Adolf, moet ik u 

 zeggen dat daar niets van kan komen. Gij zijt eerst ruim 

 drie weken in mijne dienst , en komt nu reeds met zulke 

 histories. Dat is mij zeer onaangenaam. Goede getuigen 

 hebt ge; een geschikt en bruikbaar mensch zijt ge ook , 

 en ik mag u ook wel lijden. Maar, gij hebt noch 

 brood, noch, zooals gij mij zelve gezegd hebt, ver- 

 mogen, en aan eenen armen jagtjongen, dien ik 

 voeden moet, geef ik mijn kind niet. Minnarijen 

 in huis kan ik niet toelaten; en voor dat gij het 

 meisje iets in het hoofd brengt , zal het beter zijn 

 dat ik u uit mijne dienst ontsia. Hoezeer het mij spijt, 

 kan ik ti niet langer bij mij in huis houden." 



»Heer houtvester," hernam hij bedaard, »ik geef u 

 volkomen gelijk, maar ik zeide, ik wenschte mij Ber- 

 tha's liefde te verdienen. Ik heb een plan gevormd. 

 Wanneer ik u Hartung in handen lever, dan ontgaat 

 eene goede betrekking mij niet. Eerst dan, als ik 

 beiden zal verkregen hebben, wilde ik uwe Bertha 



