70 



aangename kennen , dag aan dag als speurliond te 

 moeten dienen." 



»Is uw oudste zoon nog daar?" vroeg de jager 

 Adolph. 



»Zeer zeker," was het antwoord, »hij is daar sedert 

 5 jaren boschwachter en wacht slechts op bevordering. 

 Ik wenschte wel dat hij ergens anders ware als juist 

 daar." 



»Waarom?" vroeg de eerste. 



»Mijn broeder is wat onvoorzigtig en driftig," her- 

 nam de schoone Bertha. »Vader is daarom bezorgd 

 voor hem , als hij eens eene ontmoeting met de wild- 

 stroopers mogt hebben. Men hoort zoo dikwijls van 

 gevallen, dat de jagtopzieners , bij eene ontmoeting 

 met die boosdoeners, hun leven laten." 



»Gij hoordet, wat ik zoo even zeide" fluisterde 

 Adolph, »zijt gij voor mij ook zoo bezorgd, schoone 

 Bertha?" 



»Verbeeld u niet te veel," antwcordde zij dubbel- 

 zinnig en tevens sterk blozende. 



»Al5 gij het mij beveelt, zal ik voorzigtiger zijn," 

 antwoordde hij met dezelfde beteekenisvolle uitdruk- 

 king. 



De huisgenooten stonden nu op om zich naar hunne 

 slaapkamers ter ruste te begeven. Alleen de houtves- 

 ter bleef nog eenigen tijd in diep gepeins verzonken , 

 voor zijn' opengeslagen van Wildungen zitten. Een kwar- 

 tier uurs kon er zoo verloopen zijn, daar hoorde hij 

 zachte voetstappen naderen en de jager Adolf Schott 



