222 



Hand aan hand gingcn zij naar den houtvester Sciilos- 

 ser, die reeds sedert een uur Schott's komst met 

 ongeduld vcrwachtte. Met vcrwondering zag liij hen 

 beidcn aan. 



«Gij schijnt het reeds eens te zijn " zeide hij knorrig. 

 »Hoe staat het echter met onze voorwaarden?" 



»Wij komen om uwe toestemming te verzoeken. 

 Bertha wil de mijne worden, en gij hebt mij uw 

 woord gegeven." 



»Maar de voorwaarden zijn nog niet vervuld." 



»Zij zullen het worden. Hier ziet gij de aanstelling 

 van Adolf Schott als houtvester te Bainbach. De 

 bezoldiging daaraan verbonden is niet zeer ruim , maar 

 zij kan een gezin onderhouden , waarvan de eischen 

 niet te groot zijn." 



»Drommels," zeide Schlosser verwonderd, »dat 

 zegt voorzeker reeds veel. Maar Hartung?" 



»Dien zal ik u uitleveren ," zeide Schott met na- 

 druk. 



Op dit oogenblik zag men een' man in jagtkleeding 

 naderen, langs den weg, die naar des houtvesters huis 

 voerde. 



»Daar komt myn' broeder Alfred!" riep Bertha vol 

 vreugde, »wat zal hij verheugd zijn over de nieuwe 

 tijding." 



»WaarIijk, hij is het!" zeide Schlosser , »wat moet 

 dat beteekenen, dat hij te voet, zoo onverwacht hier 

 komt, en met zulk een crnstig gezigt?" 



De zoon trad binnen. Naauwelijks echter had hij 



