223 



den voet op den drempel gezet, of hij deinsde cene 

 schrede terug. 



»Hoe! Hartung, gij hier, in hethuis mijns vaders?" 

 riep hij uit. 



•Zoo als gij ziet, mijn beste Vos of Warnhoff, of 

 Alfred Schlosser, of zoo als ik u ook durf noemen, 

 mijn waarde zwager," antwoordde de aangesprokene 

 glimlagchende. 



» Hartung?" schreeuwde de oude Schlosser, ontsteld 

 van zijnen stoel opspringende , »wie is Hartung?" 



»Ik ben het, ik was net!" antwoordde Sgiiott. 

 »Vergeef mij het door mij gepleegde bedrog." 



Buiten zich zelve van verbazing, woede en dienst- 

 ijver, vloog de oude houtvester naar den muur, waaraan 

 zijne geweren hingen; zijn zoon schoot toe en hield 

 zijn' arm tegen. 



»Vader, geene overijling !" riep hij, » Hartung is een 

 edel mensch , die het leven van uw' zoon in zijne magt 

 had , maar hem , die zijn verrader wilde worden , groot- 

 moedig ongestraft liet vertrekken." 



»Is de voorwaarde nu vervuld, heb ik u Hartung 

 niet uitgeleverd?" vroeg deze. 



»Uwe schelmstreken zullen u niets baten, schurkT 

 riep Schlosser nog aitijd in toorn ontstoken. »Niet 

 aan u, maar aan Adolf Schott heb ik mijne dochter 

 toegezegd , als hij Hartung uitleverde." 



»En Adolf Schott heeft Hartung werkelijk uitge- 

 leverd ," antwoordde deze kalm maar met ernst. Mijn 

 ware naam is Adolf Schott ; Hartung was slechts een 



