haan behoorlijk kon vliegen. In deze omstandigheid 

 alleen kan het mislukken zijnen grond hebben , vermits, 

 hoezeer ook het schadelijk gedierte in den omtrek was 

 weggevangen, in den hooitijd de bunsings en herme- 

 lijnen met hunne jongen naar het duin trekken en de 

 patrijzen , door het missen hunner vlugt , de prooi van 

 dit of ander roofgedierte kunnen geworden zijn. Het 

 spreekt van zelve, dat daarna de haan, die behoorlijk 

 vliegen kon, aan het zwerven is geraakt, en het is 

 waarschijnlijk deze , die in de Betuwe is gevangen. 



Inmiddels had men vernomen , dat in Hanover proe- 

 ven genomen waren tot het acclimatiseren der grouse 

 (Tetrao scoticus. Lath.) en het bleek nit de welwillende 

 mededeelingen van Dr. Ziegler aldaar , dat die pogin- 

 gen aanvankelijk tot eenen goeden uitsiag schenen te 

 zullen leiden; maar dat de weinige zorg welke men 

 later aan de zaak gewijd had en de ongeschikte loca- 

 liteit werwaarts men ze overbragt, oorzaak waren, 

 dat de uitgebroeide jongen stierven. 



Desniettemin kan men als hoogstwaarschijnlijk aan- 

 nemen, dat de schotsche grouse, in onze hooge veenen 

 en daaraangrenzende heidevelden , bijna even goed zal 

 tieren en aanfokken, als zulks in Schotland het geval is. 

 Deze overweging en de mededeelingen uit Hanover 

 ontvangen waren oorzaak, dat dit onderwerp de aan- 

 dacht trok, en men er op bedacht werd hieromtrent 

 proeven in het werk te stellen. 



Door de welwillendheid en de zorgen van wijlen 

 Z. H. K. Prins Alexander en den heer P. E. Charbon 



