68 



» stop mij mijne pijp , en geef mij van Wildujnges. 

 Hoort gij niet? waaraan denkt gij weder? Gij zoudt 

 de lamp halen, opdat ik lezen kan." 



Het meisje gehoorzaamde aan het bevel. De hout- 

 vester sloeg het boek open , las eene bladzijde , maar 

 staarde vervolgens gedachteloos in en over de bladen. 



»lk kan niet eens meer lezen ," zoo sprak hij en 

 stond plotseling op; »kommer en verdriet laten mij 

 geen oogenblik met rust. Tien jaren van mijn leven 

 ontsteelt mij dat uitvaagsel. De wildstand is uitge- 

 roeid. Dag en nacht moet men in de weer zijn en 

 dan wordt men door die schavuiten toch nog bij den 

 neus genomen." 



»Maar vader waarover bekommert gij u?" viel Bertha 

 hem in de reden, zijne haren gladstrijkende , »de wild- 

 stroopers hebben , zooals men zegt , uw jagtveld im- 

 mers verlaten , want sedert acht dagen heeft men u 

 met rust gelaten." — 



»Dat hindert mij nog veel erger dan dat zij er nog 

 waren. Zoo lang vleide ik mij met de hoop het dui- 

 velenbroed te verdelgen en de blaam uit te wisschen, 

 daar zij mij weken lang ongestraft bedrogen hebben. 

 INu zij verder getrokken zijn , zal een ander de eer 

 wegdragen en ik krijg den naam van een' onbekwaam 

 jagtbeambte." 



»Welke anderen bedoelt gij, beer houtvestcr?" 

 vroeg Adolph. 



»WeI , hen wier jagtgebied op dit oogenblik door 

 hen bezocht wordt. Ik wenschte dat zij bier maar 



