67 



fen en dat zijne verbeelding, waartoe dit verhaal 

 een zoo ruim veld open stelt, haar voor zijne oogen 

 zal tooveren in al hare maagdelijke lieftalligheid. — 



Aan hare zijde zit de jager Adolf Schott, eene 

 schoone, krachtige gestalte, met door den invloed 

 van het weder bruin gewordene gelaatstrekken , die 

 nog worden verhoogd door zijn' gekroesden zwarten 

 baard. Wij zien hem aan voor iemand van 28 jaren. 

 Met welk eene gedienstigheid raapt hij den van den 

 schoot zijner schoone nabure gevallen zakdoek weder 

 op; met welk eene teedere uitdrukking rusten zijne 

 blikken op hare zachte trekken, op het kuiltje 

 in hare wang; hoe goed weet hij zijn onderhoud 

 met haar fluisterend gaande te houden; hetgeen bij 

 den toon der gewone jagersknapen zoo gunstig afsteekt, 

 en dat bij hem eene goede schoolvorming en de ge 

 woonte van een gezellig verkeer in de burgerlijke 

 maatschappij op goede gronden doet veronderstellen. 

 Wie twijfelt er hier nog aan dat de jager aangescho- 

 ten is? En waarom ziet zij hem niet in zijn 

 sprekend oog? Waarom slaat zij haar blik neer? 

 Bevalt haar die jager of zijn levendig onderhoud 

 dan niet? Waarom blijft zij dan nog roerloos zitten 

 terwijl de tafel toch reeds is afgenomen? 



De andere zijde der tafel is door haren 17 jarigen 

 broeder en een' tweeden gespierden jagtjongen bezet, 

 Daar zij echter slechts bijpersonen zijn, behoeven 

 wij van hen geene verdere omschrijving te geven. — - 



» Bertha, breng de lamp binnen," riep haar vader ? 



