64 



»Goed, vos zal hij heeten." 



»AIzoo, mijn beste Vos" nam Haas net woord we- 

 der, »laat ik u eens goed in het gezigt zien. Wat 

 drommel , dat gelaat moet ik kennen , . . . . dat heb ik 



vroeger reeds ergens gezien ik kan mij 



niet herinneren waar". . . . 



Onderwijl liet hij de hand van den nieuw aange- 

 worvene los en hield hij zich met het gereed maken 

 van zijn avondeten bezig. Intusschen was eene zekere 

 onrust duidelijk aan hem te bespeuren. Eindelijk ging 

 Haas naar den hoofdman en fluisterde hem een paar 

 woorden in het oor. Deze vestigde een' korten maar 

 scherpen blik op Warkhoff , en men hoorde slechts deze 

 woorden van hem: 



»Is het zeker?" Haas knikte toestemmend. »Houd 

 hem dan goed in het oog." 



De avondschemering nam langzamerhand toe. Toen 

 de eerste sterren aan het zenith begonnen te flikkeren , 

 riep Hartung: »Opgebroken, ten einde ons nachtkwar- 

 tier tijdig te bereiken." 



Aan den zoom van het ongeveer eene halve vier- 

 kante mijl groote woud, ligt de woning van den hout- 

 vester Schlosser. Voor den voorgevel van het huis, 

 van waar men het nitzigt heeft op de eene zijde van 

 het hier tamelijk lichte woud en op het vrije veld, 

 bevindt zich een rond grasperk, waar een rijweg om- 

 heen loopt, voor de wagens die hier soms moeten 

 voorrijden. De beide vleugels van den gevel zijn door 

 een wit beschilderd rastervverk verlengd, dat ter ver- 



