63 



hare plaals aan den onbewolkten hemel in. Uit den 

 boomstam waartegen Harttjng leunde, deed zich het 

 geluid van een' boschuil hooren. Verwonderd keek 

 Warnhoff op, ten einde den uil te ontdekken. Har- 

 tung die zijne beide holle handen voor den mond weg 

 nam, gaf door lagchen zijn genoegen te kennen over 

 de wijze waarop hij den nieuw aangeworvene bedro- 

 gen had. Wat het signaal te beteekenen had , werd 

 spoedig duidelijk, want als eene slang liet de op den 

 hoogen boom geposteerde, hierboven reeds genoem- 

 de bespieder, zich langs den stam naar beneden en 

 trad in den kring. 



»Haas, daar staat ons nieuw medelid," riep men 

 hem toe, »verwelkom hem; schieten kan hij , dat heeft 

 hij getoond , en overigens is hij een flinke jongen." 



»Wel nu, kameraad," zeide Haas, terwijl hij naar 

 Warnhoff toetrad en hem de hand schudde, »uwproef- 

 schot was verduiveld goed , maar hoe moeten wij u noe- 

 men, welken mooijen naam heeft men u toegedacht?" 



»Dat is ook waar," hernam Hartung »onze doop- 

 namen worden tijdens ons verbond vergeten , ten einde 

 door een 1 onbedachten uitroep geen medelid te verra- 

 den. Ieder van ons is gewoon den naam van eenig dier 

 aan te nemen; zeg, welken wilt gij u toevoegen?" 



»Zoo noem mij leeuw" zeide Warnhoff. 



»Een' leeuw hebben wij reeds," gaf men te kennen , 

 »zoo heet onze hoofdman." 



»Doop mij dan met den naam van vos, of met zoo- 

 danigen als gij zult verkiezen." — 



