60 



medegegeven en ik mijn vak grondig kende. Ik be- 

 gaf mij op weg, maar konde nergens opneming vin- 

 den, ik had mijn' laatsten penning bijna vertecrd, 

 toen ik vernam dat gij in den omtrck waart , en nn 

 bied ik u mijne diensten aan." 



Hartung sloeg hem met een' doordringenden blik gade, 

 zag met welgevallen zijnen krachtigen en ranken lig- 

 chaamsbouw, en met een' hoofdknik waarin goedkeu- 

 ring lag opgesloten , zeide hij : » Vermits gij mij zoo regt 

 in de oogen durft zien, wil ik aan uw verhaal geloof 

 schenken. Laat uw getuigschrift zien. — Goed. Maar 

 een jager zonder geweer is mij nog niet voorgekomen ; 

 schiet gij het wild misschien met een' stok?" 



»Mijne buks is niet ver van hier. Ik legde haar af , 

 ten einde door de uwen niet voor een' jagtopziener 

 te worden aangezien en onvcrhoeds met een' kogel 

 begroet te worden/' 



»Jongeling" zeide hartung ernstig, »wij schieten 

 niet op menschen , tenzij ons eigen leven gevaar loopt. 

 Slechts in geval van uitersten nood, wanneer men ons als 

 wilde dieren behandelt. Ga en haal uw geweer." 



Warkhoff verwijderde zich en kwam na weinige 

 oogenblikken met zijn geweer terug. Hartung nam 

 het in handen en bekeek het naauwkeurig. 



»Fabriek van Funck en Zonen te Suhl," zeide hij 

 daarop. »In Holstein is, voor zoover ik weet, s een 

 grof wild; daar gebruikt men slechts gewcren. Hoe 

 komt het dat gij eene Suhler buks draagt?" 



»Het is waar", hernam de gevraagde, »in mijn 



