47 



tie visch van reukorganen voorzien is. Ik ben zeer 

 nieuwsgierig gcweest om te weten wat de geleerden 

 omtrent dit punt dachten. Hoe groot was echter mijne 

 teleurstelling toen ik in een werk van Professor Dum£- 

 ril, op eene zeer geleerde wijze bewezen zag, dat de 

 visch geen reukorgaan heeft ! De reden hiervan is , dat 

 bij de visschen de tongzenuw ontbreekt; de tongzenuw! 

 hoort gij het wel? De zaak wordt nog duidelijker, 

 wanneer men bedenkt dat de reuk , om overgebragt en 

 waargenomen te worden , eene gazsoort tot geleidster 

 moet hebben, welk gaz niet tot de visschen kan 

 doordringen , ten gevolgc van de bestanddeelen van hun 

 levenselement. Hoe ! zoude dan de stem van alle vol- 

 ken en alle eeuwen, die stem die het spreekwoord 

 met de stem Gods gelijk stelt , zoude die zich clan zoo 

 lang en zoo grovelijk bedrogen hebben ? Waarlijk, dan 

 zoude men er van af zien , om aan overleveringen geloof 

 te hechten. — Gelukkig heeft dezelfde professor ons, 

 eenige regels lager, weder volkomen gerust gesteld; 

 altijd onwrikbaar in zijne overtuiging, pal als eene 

 rots in zijne meening, wat de afwezigheid der tong- 

 zenuw betreft, houdt hij tegen ons vol, dat de vis- 

 schen den reuk niet ruiken , maar hij neemt aan, dat 

 zij dien door het smaakorgaan waarnemen , dat zij dien 

 proeven. — De hemel zij gedankt! de zaak is door de 

 wetenschap uitgemaakt, dat de visschen reuk kunnen 

 waarnemen , hetzij dan door ruiken of door proeven ; 

 dat had onze goede visscher in de Sioule volkomen be- 

 grepen. — Wat mij betreft, ik ben geneigd te geloo*- 



