39 



»als de soldaten in huis en in de kamer zijn, dan sluipt gij 

 stil de achterdeur uit en brengt aan de anderen bescheid. 

 Gij weet het immers, zij wonen bij Hannes Oben 

 en Claus Schwieger. Maar zorg dat men u niet be- 

 trappe, noch gevangen neme! 



»Verlaat u op mij , vader", zeide de knaap, terwijl 

 hij zich haastig in de schuur verborg. De boer opende 

 de deur voor de gendarmen, waarvan de een met de 

 blanke sabel om den pols gehangen en met het gespan- 

 nen pistool in de vuist, binnenkwam, terwijl de andere 

 buiten op wacht bleef. »Waar hebt gij den wildstroo- 

 per vcrborgen?" zoo ving hij aan. 



»Wie zegt u dat ik iemand in mijn huis verborgen 

 houd ?" vroeg de boer eenigzins norsch , maar toch 

 onderdanig. " Ga in de kamer en zie toe of daar de 

 man is dien gij zoekt." 



De gendarme het pistool gereed houdende om te schieten 

 trad nu in de kamer. De wildstrooper stond daar geheel 

 buiten adem bij de tafel ; zijn geweer stond in den hoek. 



»In den naam des konings, arresteer ik u." 



»Doe wat gij niet laten taint," antwoordde de gear- 

 resteerde. 



»Zijt gij Hartung zelve ?" 



»Ja , die ben ik", hernam de strooper. — Een ge- 

 noegelijke glimlach, over de 400 gulden, die de gen- 

 darme reeds in de zak meende te hebben, kwam op 

 diens gezigt. Hij nam vervolgens de in den hoek der 

 kamer staandc buks, nam er het slaghoedje af en 

 zette den haan in rust. Hierop bond hij zijn' gevangene 

 de handen op den rug, riep zijn' kameraad die nog 

 buiten stond , en beval dezen spoedig naar den kom- 



