37 



Eens, des avonds laat, gaf men den kommanderen- 

 den officier der gendarmen berigt, dat de bende zieh 

 ophield in bet westelijk gedeelte van het woud. In 

 den nacht riep hij al zijne lieden , waar hij over be 

 schikken kon, bijeen, liet den houtvester zeggen, dat 

 hij den volgenden morgen met zijne beambten deel aan 

 den togt moest komen nemen en nam zijne voorzor- 

 gen zoo zeker en met zulk eene voorzigtigheid , dat 

 men naauwelijks aan een' gunstigen afloop kon twij- 

 felen. Terwijl tien man van zijne onderhoorigen , 

 onder de leiding van den houtvester , het bosch zouden 

 afzoeken , werden tien andere , buiten hetzelve op ver- 

 schillende posten uitgezet, om acht te geven, als de 

 stroopers zouden willen ontvlugten. Bovendien wer- 

 den twee man zoo geposteerd, dat zij de toegangen 

 tot eene rij huizen , die door boeren en daglooners be- 

 woond werden en die niet ver van het bosch lagen, 

 tevens konden bewaken. — Naauwelijks was de dag 

 aangebroken, of de togt was marschvaardig en het 

 bosch omsingeld. Men wachtte slechts op het eerste 

 gerucht, op het eerste schot, ten einde te bepalen in 

 welke rigting men den togt zoude voortzetten. De 

 eerste stralen der liefelijke morgenzon schitterden op 

 de toppen der hooge beuken ; daar trad een man , in 

 een kalen groenen jagtrok gekleed , met eene buks ge- 

 wapend en van eene weitasch voorzien ■ uit eene eenig- 

 zins zijwaarts gelegene schuur, te voorschijn en rigtte 

 zijne schreden naar den ingang van het bosch. De 

 aan de beide einden der rij huizen geposteerde wach- 

 ten hadden hem op hetzelfde oogcnblik onlwaard, en 

 beiden zetteden hunne paarden in galop, om den jager 



