35 



alles neder, wat aan herten, recen, en wildc zwijnen 

 onder schot kwam. Voor het onverhinderd vervoeren 

 had hij de noodige voorzorgen genomen, want men 

 berekende dat hij wekelijks meer dan een dozijn stuk- 

 ken grof wild de rivier afwaarts naar de hoofdstad 

 verzond. De waakzaamheid der jagtopzieners, om 

 hem of iemand zijner bende in het net te lokken, leed 

 bijna altijd schipbreuk ; want waar hij kwam , joeg hij 

 niet alle6n, maar steeds in gezelschap van zijne hand- 

 langers, in eene uitgestrekte lijn, hetgeen eene geheele 

 verdelging van den wildstand ten gevolge moest heb- 

 ben. De weinige houtvesters waagden derhalve tegen 

 zulk eene vereenigde magt , die uitsluitend uit de bestc 

 schutters bestond, geen' aanval. Hem verraderlijk 

 ne£r te schieten , dat veroorloofden de jagtwetten niet, 

 en om hem in zijne verborgene schuilhoeken op te spo- 

 ren, als hij des nachts van zijn dagwerk uitrustte, 

 was evenzeer vergeefsche moeite, want de boeren be- 

 schouwden hem als hunnen weldoener , die hunne ak- 

 kers beschermde tegen de verwoestingen van den in 

 de daad ai te hoog opgevoerden wildstand; en hunne 

 diensten betaalde hij rijkelijk, zoodat van hunne zijde 

 niet ligt eenig verraad te vreezen was. Als de rege- 

 ring nu en dan een' geregelden verkenningstogt tegen 

 hem bevolen had , dan was er geen spoor van hem te 

 vinden, omdat hij door zijne betrekkingen goed inge- 

 licht, zich zoo lang in zijne schuilhoeken verborgen 

 hield, tot het gevaar geweken was. Naauwelijks ech- 

 ter had de vereenigde kruistogt plaats gehad, of men 

 kon er op rekenen, dat men des anderen daags het 

 geknal der buksen weer in dezelfde bosschen hoorde, 



