266 



want het was voor mij het teeken dat hij het ziek ge- 

 worden stuk wild had opgedaan. Na eenige oogen- 

 blikken wachtens verscheen een liert. Naar het gewei 

 te oordeelen hield ik het voor hetzelfde als waarop 

 ik geschoten had; het kwam tegen mij in, liep toen 

 links af naar de wisselplaats , ontweek behoedzaam 

 eene kudde schapen, en nam toen wind, zoodat ik 

 bijna begon te twijfelen en het voor een gezond 

 stuk aanzag, want ik kon niet het allerminste tee- 

 ken van aangeschoten te zijn bespeuren; door het 

 uitwijken der kudde was het hert mij meer nabij 

 gekomen en kwam nog altijd regt tegen mij in. 

 Eindelijk ontdekt het mij en blijft plotselings staan; 

 (ik hoorde intusschen dat Sellmain door het hooge 

 hout, op den voet volgde) en ik hield mij nu over- 

 tuigd dat het inderdaad het aangeschoten hert was, en 

 daarom aarzelde ik ook niet om te schieten, al stond 

 het hert ook eenigzins schuins tegen mij in. Het hert 

 wendde zich, en toen had ik gelegenheid om de plaats 

 te zien waar mijn eerste kogel was ingeslagen en dat 

 de gemaakte opening door een uithangend stukje vet, 

 volkomen was gesloten. Ongeveer 200 passen van de 

 plaats waarop ik mijn tweede schot had gedaan , stelde 

 Sellman het hert, en zoodra ik geladen had, ijlde ik 

 daar heen, en kwam nog juist bij tijds om het 

 prachtige dier te zien neerstorten. Ik had dan het 

 doclwit mijner wenschen bereikt, en nadat ik mijn 

 hart had opgehaald met het aansehouwen van den 

 veertienender , die van eene buitengewone zwaarte 



