265 



had genomen, maar, in de nabijheid van het hout, 

 verloor hij op nieuw den voet. Wat nu te doen ? Alle 

 verwijten die ik mij zelve maakte, konden de zaak niet 

 verbeteren ; ik besloot dus den hond op den voet te bren- 

 gen in de rigting van het hout, waar die reeds vroe- 

 ger door mij was gevonden. De hond nam den voet 

 met graagte op , ik trachtte zweet te ontdekken , maar 

 te vergeefs. Ik zond nu den ouden P. nogmaals met 

 den hond naar de plaats waar ik het laatste zweet had 

 aangetroffen , en gaf hem bevel , hem daar los te la- 

 ten , terwijl ik voor het hout bleef wachten om te zien 

 of, en zoo ja, waar de hond zoude komen. En zie! 

 de hond kwam in matigen draf, de neus aan den 

 grond en ging in het hout. Nu luisterde ik zoo goed 

 mogelijk : alles was stil ! (Ik moet hier doen opmerken 

 dat ik mijne andere buks had medegenomen, omdat 

 ik de op den vorigen dag door mij gebruikte, naar den 

 geweermaker had gezonden, om het visier dat blank 

 was geworden, bruin te maken. De omstandigheid 

 dat ik een ander geweer gebruikte , verzoek ik wel in 

 het oog te willen houden). Kort daarop sloeg mijn 

 hond aan; het geluid werd spoedig, flaauwer en de 

 stem van Sellmain overtuigde mij spoedig dat hij een' 

 verkeerden voet volgde ; spoedig werd ook alles weder 

 stil. Ik had op eenen kruisweg onder den wind post 

 genomen, ten einde zoo veel mogelijk mijne oogen 

 te kunnen laten rondgaan. Op eenmaal slaat de 

 hond met een helder geluid aan; toen ging het met 

 snelheid voorwaarts^ en mijn hart klopte hoorbaar; 



