264 



zat , en met welke snelheid P. mij naar de plaats 

 onzer bestemming reed, acht ik overbodig hier te 

 verhalen, omdat ieder die deze regelen leest, dit zich 

 zeer gemakkelijk zal kunnen voorstellen. Toen het 

 dag was geworden , kwamen wij daar aan ; het had 

 er een weinig geregend en dat maakte het naspeuren 

 gemakkelijker; de lucht was echter geheel betrok- 

 ken. Ik zette den hond op den voet, en gedurende 

 eenigen tijd ging alles naar wensch, maar het spoor 

 van het zweet werd hoe langer hoe minder, daaren- 

 boven had, gedurende den nacht, aldaar veel wild 

 gewisseld. Aan speuren op het mos en op de heide 

 viel niet meer te denken ; ook vond ik geen zweet 

 meer, zoodat Sellman spoedig in het onzekere geraakte. 

 Na lang zoeken, en het maken van altijd wijdere 

 kringvormige omgangen , bragt mij eindelijk het spoor 

 van een hert naar het gedeelte van het hout , waar 

 het door mij aangeschotene , zich den vorigen dag het 

 laatst had opgehouden. Hier was aan speuren geen 

 denken meer. Geen zweet, geen spoor van een aan- 

 geschoten hert was te vinden. De oude P. speurde nog 

 altijd met den meesten ijver voort, en zeide: »hier staat 

 een hert over naar het hout , maar het heeft gere- 

 gend, en daarom is het moeijelijk, om met zekerheid 

 te zeggen, of het ons hert dan wel een ander is." 

 Er bleef nu niets anders over dan den hond nogmaals 

 terug te brengen , ter plaatse waar wij het laatst 

 zweet hadden gevonden. Dit geschiedde en de hond 

 nam weder voet op in dezelfde rigting die hij vroeger 



