262 



Het hert tcekcnde volstrekt niet, alleen had ik gezien 

 dat het, op het oogenblik dat zich mijn vinger kromde, 

 met de snelheid van den bliksem vlugtte. Tot op een' 

 afstand van ongeveer 300 passen zag ik het hert na , 

 tot mij zelve zeggende: »gij hebt niet misgeschoten ! 



maar het was toch verkeerd, zoo laat op 



den dag, zoo ver en dan nog op zulk een sterk stuk 

 grof wild te schieten!" Intusschen was P. weder bij 

 mij gekomen en vroeg aanstonds naar den afloop van 

 het schot. Ik wees hem den afstand aan waarop ik 

 geschoten had. Hij schudde bedenkelijk het hoofd, 

 als wilde hij zeggen: gij had niet moeten schieten. 

 Ik stelde hem evenwel eenigermate gerust, door hem 

 te verzekeren dat het hert stellig getroffen was, en als 

 ik mij niet bedroog zat het schot een weinig te kort 

 en te laag, en was het stuk slechts weidewond. »Nu," 

 hervatte hij, »als dat waar is, dan zal Sellman 

 het hert wel uitmaken." »Ja, dat geloof ik ook 

 wel," antwoordde ik, »maar toch heden avond niet 

 meer! Rijd nu spoedig naar de grensscheiding 

 en tracht , zoo mogelijk , te voorkomen , dat het hert , 

 hetgeen ik wel niet vrees , daar niet overtrekke ; ik zai 

 eerst laden en mij dan naar de plaats begeven waar 

 ik schoot." Dit geschiedde. Tien passen van den eersten 

 sprong dien het hert gemaakt had vond ik zweet, en 

 wel in groote hoeveelheid, van eene kleur, die mij 

 in mijne veronderstelling , omtrent den uitslag van het 

 schot, versterkte. Nog ruim 50 schreden vervolg- 

 de ik het zweet, om te zien of ik het ook aan 



