261 



thans zoude omrijden , dan was het voor ons toch ver- 

 loren. Ik had ongeveer gcdurende een uur gestaan 

 toen, op eenmaal, het hert zich weder aan mij ver- 

 toonde; maar kwam het de eerste keer te digt, thans 

 was het te ver. De zon was op het punt van ondergaan, 

 het zal ongeveer half zeven zijn geweest; de plaats 

 waarop het hert langs mij heen zoude komen was 

 nagenoeg 150 passen van mij verwijderd. Ik deed mij 

 zelve de vraag: »wat zult gij doen wanneer het hert 

 daar langs trekt?" Intusschen had ik tijd het door mij 

 zoo zeer gewenschte stuk wild, naauwkeurig te beschou- 

 wen, want het ging langzaam en in trotsche houding 

 langs mij heen, onophoudelijk wind nemende, en 

 steeds naar den wagen luisterende, dien het altijd 

 tot op ongeveer 200 schreden uitweek, en zoo als 

 reeds duizendmaal, zeide ik tot mij zelve: »hetistoch 

 het prachtigste dier der schepping!" Het hert was nu 

 het hagchelijk punt nabij , maar even als of het een 

 voorgevoel had, begon het te draven, en op dien 

 afstand in den draf te schieten , dat wilde ik niet. 

 Spoedig ging het draven weder in een langzaam stappen 

 over en ik zag nog eene kleine opening waar het door 

 moest. Daar gekomen, maakte ik een geluid waarop 

 het hert onmiddelijk stil stond , doch zoo , dat het blad 

 geheel door den stam van eenen dennenboom bedekt 

 werd; intusschen was ik gereed om te schieten en 

 min of meer in kwaden luim ten gevolge van de 

 herhaalde mislukte pogingen , kromde mijn vinger zich 

 en het donderen van het schot weerklonk wijd en zijd! 



