260 



Daarop wendde het zich op de achterloopers , met eene 

 snelheid, die men bij zulk een zwaar hert niet zoude 

 hebben durven veronderstellen , en ging toen weder 

 den zelfden weg, dien het gekomen was, terug. Daar 

 stond ik nu, en beschuldigde mij zelve van allerlei 

 dwalingen, die ik had begaan, zoo als b. v. dat ik 

 mij te digt bij de wisselplaats op post had gesteld, en 

 soortgelijke meer. Ik hoorde P. duidelijk nader 

 komen; hij kwam bij mij en zeide: »het hert heeft u 

 ontdekt, het kwam in voile vaart langs mij heen en 

 is in de rigting van den Rondenberg uit mijne oogen 

 verdwenen; kom maar spoedig op den wagen, dien 

 ik geloof dat het thans wel zal afwachten." Zwijgend 

 voldeed ik aan het bevel ; daarop vroeg hij mij : »hebt 

 gij het hert goed kunnen zien?" »Ja, het hert is zeer 

 groot en zwaar!" Toen reden wij weder gedurende 

 een kwartier uurs terug; het liep naar zes uren, de 

 zon stond nog op boomhoogte boven den gezigteinder, 

 en langzamerhand verdween bij mij alle hoop het 

 hert nog heden magtig te worden. »Mij dunkt gij 

 moet op dezen post blijven staan, want het aanrijden 

 zal weinig goeds opleveren, ik voor mij, houde het 

 er zeker voor dat het hert hier zal uitbreken," zeide 

 mijn oude P. «Neen hier niet, maar daar ginder is 

 nog eene druk begane wisselplaats, daar wil ik blijven ," 

 antwoordde ik. Ik steeg van den wagen, P. reed in 

 draf weg en maakte een' grooten omweg, ten einde voor 

 heden het laatste middel te beproeven, want wanneer 

 het hert niet in het gedeelte was blijven staan, dat P. 



