257 



ongeduldig, wenkte ik hem, waarop hij de paarden 

 in den draf zette. Nadat hij bij mij was gekomen 

 zeide hij : » Wij moeten vooreerst nog wachten , want 

 wil het hert over de grenzen , dan is het toch reeds lang 

 weg , wil het daarentegen blijven , dan moet het mij 

 eerst vergeten en weder rustig worden." 



«Gij hebt gelijk ! maar wat doen wij gedurende dien 

 tijd ?" 



»Wij zullen dit opgaand hout rondrijden, het kan 

 zeer goed mogelijk zijn dat ook hier een sterk hert 

 staat, want van den anderen kant kunnen wij toch 

 niet speiiren/' Zoo gezegd, zoo gedaan, maar zoo 

 als reeds meermalen, te vergeefs. Het was nu intus- 

 schen 3 uren in den namiddag geworden , en het werd 

 meer dan tijd de jagt op mijn geliefkoosd hert voort- 

 tezetten , althans te zien , of het mijne jagtgronden 

 niet had verlaten. Wij zetten dus koers in de rigting 

 van den Rondenberg (eene verzameling van eenige 

 kleine hoogten, met jong hout begroeid.) Een smalie 

 weg die langs den Rondenberg loopt, werdafgespeurd; 

 ik speurde zelf, toen P. op eenmaal zich tot mij 

 wendde en fluisterend zeide : »Ligt het hert ginds niet?" 

 »Ja, waarachtig !" zeide ik, want ik zag werkelijk 

 een stuk grof wild, onder drie digt bij elkander staande 

 dennenboomen liggen. »Dat moet het zijn, wij kun- 

 nen, wel is waar, het gewei niet zien, maar het is 

 stellig een zeer sterk stuk grof wild; maar wat nu te 

 doen mijn waarde P. ?" »In dit digt begroeide bosch 

 kan ik niet in dier voege rijden , dat gij het onder 



