256 



heen zoude komen, en toch was hier niets tegen te 

 doen. Dit alles te zamen genomen , de ingespannen 

 aandacht , de tamelijk zekere hoop dat ik werkelijk 

 schot zoude krijgen , maakte mij , ik ontveins het 

 niet , in eene onaangename stemming , iets dat anders 

 nimmer het geval was. Zoo verliep dan ook het 

 laatste kwartier uurs. Toen werd ik rustiger, want 

 ik kwam bijna tot de overtuiging dat het hert op 

 een ander punt moest uitgebroken zijn. 



Ik wachtte nog een kwartier uurs in de hoop dat 

 het welligt nog zoude verschijnen; toen werd ik on- 

 geduldig; en zoo verliep nog nagenoeg een uur, 

 voor dat ik P. in de verte uit het hout zag komen 

 en een ander bosch ingaan. 



Ik liep zoo hard mogelijk naar hem toe, om te 



vernemen waar het hert gebleven was. »Dat is 



een vervloekt hert" begon hij , terwijl het zweet hem 



langs het voorhoofd liep, »het heeft mij minstens tien 



malen het bosch rond laten loopen , nu is het regt 



tegen den wind in, naar de bovenste grenzen getrok- 



ken en zoo waarschijnlijk verder naar den Ronden- 



berg ; intusschen hoop ik , dat het hem ook zal begin- 



nen te vervelen, want op het laatst heb ik gezien 



dat hem de lekker uit den mond hing." »Duivels!" 



zeide ik op tamelijk mismoedigden toon, en dacht 



bij mij zelve : »zoo digt aan de grenzen. . . . ! dan 



kan het wel door getrokken zijn; dat komt van het 



drijven !" P. ging daarop zeer bedaard naar den wagen 



en kwam toen zeer langzaam aangereden. Hierover 



