255 



steeg ik van den wagen, en ging zoo stii mogclijk 

 naar de door raij uitgekozene standplaats , tusschen 

 twee zware dennenboomen. Zoo alsaltijd, was mijne 

 jagtkleeding donker van kleur, ik was dus bijna 

 onzigtbaar, had daarenboven halven wind, en de 

 zekerheid dat de herten, in het bosch verjaagd wor- 

 dende , op dit punt het liefst wisselden. 



De oude P. bond zijne paarden bedaard vast, nam 

 myn' ouden zweethond, door wien ik mij reeds gedu- 

 rende vele achtereenvolgende jaren met goed gevolg 

 de herten had laten toe drijven , stak daarna zijn 

 pijpje op, verzekerde zich nogmaals omtrent dejuiste 

 streek van den wind, en verdween daarop uit mijn 

 gezigt. Ik nam mijne buks , onderzocht alles goed , 

 en stond toen met ingesparmen verwachting. Ik was 

 geheel oor en oog. Zoo verliep het eerste kwartier 

 uurs, en volgens mijne meening moest nu de oude P., 

 die met de standplaats van het wild naauwkeurig 

 bekend was , spoedig lets vinden ; het hagchelijkste 

 oogenblik moest dus voor mij aanbreken. 



Het dennenbosch , waarin ik stond , was ongeveer 

 80 jaren oud , en de boomen stonden tamelijk digt op 

 elkander. De verschiilende openingen waardoor ik 

 konde schieten , zoo mede de meest geschikte afstanden , 

 had ik naauwkeurig in aanmerking genomen, maar 

 desniettemin bleef het voor mij steeds een pijnlijk 

 gevoel, in zulk een bosch en onder zulke omstandig- 

 heden , naar een sterk hert te zullen moeten schieten , 

 dat mecr dan waarschijnlijk, in voile vaart, langs mij 



