253 



in de veronderstelling zijnde dat het door mij ge- 

 speurde zwaarder moest zijn, en meerdere dergelijke 

 twijfelingen die zoo ligt in het gemoed eens jagers 

 ontstaan. Mijn koetsier, de oude P. bijgenaamd, 

 door eene veeljarige uitoefening van de jagt, en door 

 de natuur met een' zeldzamen aanleg in het bekrui- 

 pen , aanrijden en drijven van het wild begaafd, gaf 

 ook zijne zienswijze te kennen, en zoo liet ik er mij 

 toe verleiden, om mij op post te stellen en mij het 

 hert door hem te doen toedrijven ; — een hoogst 

 gewaagd middel , want het was meer dan waarschijnlijk 

 dat het hert zijne st^ndplaats zoude verlaten , wanneer 

 het namelijk niet binnen schot bij mij uitbrak; — en 

 hoe ligt kon het dan over de grenzen van mijn jagt- 

 veld wisselen en op die wijze voor mij voor altijd, of 

 althans voor dit saizoen, verloren gaan. Ik stelde dit 

 voornemen dus nog eenen dag uit, hoewel mij dat 

 veel moeite kostte, en ik wilde nog eens mijne vroe- 

 gere manier van jagen beproeven , althans eenen zeer 

 heeten dag af wachten , ten einde het hert , na het 

 drijven , niet al te lang voortvlugtig zoude blijven , 

 en het hoog opgaand hout der omliggende bosschen 

 niet zoude verlaten. Zoo verliepen nog eenige da- 

 gen, maar alles bleef bij het oude. Op zekeren 

 dag is de hemel onbewolkt en de zon zendt ons 

 onbekrompen hare koesterende stralen; reeds bij het 

 opgaan vond zij mij op mijne oude standplaats , en ik , 

 eenige oogenblikken nadat zij boven de toppen der 

 boomen te voorschijn trad, vond de sporen van mijn 



47* 



