252 



einde de opene plekken in het bosch te beloeren , zon- 

 der dat het mij immer gelukte , het hert, dat ik zocht , 

 te zien te krijgen. Maar door al die elkander opvol- 

 gende teleurstellingen had de zaak zelve voor mij niets 

 in waarde verloren , want hij die , bij het verdwijnen 

 der laatste ster, de morgenstond in een uitgestrekt 

 bosch begroet , waar de meest ongestoorde stilte 

 heerscht , eene stilte zoo als zich daar slechts laat 

 denken , die zal mij moeten toestemmen , dat het doo- 

 den van het stuk wild op den achtergrond treedt , en 

 hij veeleer door meer verhevene denkbeelden wordt 

 bezig gehouden, die hem als van zelve nader tot zijnen 

 Schepper voeren. Niets intusschen was zekerder, zoo 

 als dan ook het op iederen morgen ingesteld rond- 

 speuren duidelijk bewees, dan dat het hert zich in 

 het meergenoemde bosch ophield , en dat het zich , 

 gedurende den nacht , naar een' ongeveer 1000 schre- 

 den verwijderden akker begaf, om zijn voedsel te zoe- 

 ken, en van daar, hoewel langs eenen anderen weg, 

 iederen morgen weder het bosch binnen trok. Zoo wa- 

 ren dan, zoo als ik reeds zeide, verscheidene dagen 

 verloopen. Menig hert, maar niet het door mij gezochte, 

 had , hetzij 's morgens , hetzij 's avonds , mijn bloed in 

 beweging gebragt, als het weder naar het bosch trok 

 of het verliet , maar mijn hert had ik nog nimmer ge- 

 zien. Ik begon allerlei gissingen te maken. Het kon 

 wel mogelijk zijn dat het spoor een sterker hert 

 aanduidde, dan het werkelijk was, en dat ik 

 het reeds mcnigmaal onder schot had gehad, steeds 



