242 



mate verontrust, daar het gekraak der valiende ijs- 

 massa's in het gebergte, zeer menigvuldig is, en met 

 het geluid van een geweerschot veel overeenkomst 

 heeft. Zoodra de jager bespeurt dat de geheele troep 

 waarvan hij eene gems heeft geschoten, zich op de 

 vlugt begeeft, dan ijlt hij naar het geschoten stuk toe, 

 neemt het juichende op, vangt het dier, wanneer het 

 nog leeft, af, en drinkt zelfs dikwijls van het bloed , 

 dat men zegt dat een probaat middel tegen duizeling 

 is. Ik voncl echter de smaak zoetachtig en als met 

 peper doormengd, en konde het niet zonder walging 

 inslikken. Vervolgens snijdt hij het dier open, werpt 

 de maag, darmen, en al de onedele ingewanden weg, 

 draagt de grootste zorg voor het vet, bindt de voor- 

 en achterloopers aan beide zijden te zamen, en neemt 

 eindelijk den buit, even als eene draagkorf, met zeer 

 veel gemak op den rug. De jagtgenooten vereenigen 

 zich dan weder. Men zoekt een beekje op, om de 

 handen te reinigen, zet zich neder, en begint met 

 smaak aan den maaltijd. Wanneer de jagers vermoe- 

 den dat er nog meer stukken te schieten zijn, wordt 

 het geschotene wild onder de eene of andere rots 

 verborgen , en men vervolgt de jagt op de hier boven 

 beschrevene wijze. Eerst in den nacht wordt de buit 

 naar huis gedragen, het vleesch aldaar gezouten of 

 gerookt ; het vet dient voor allerlei geneesmiddelen , 

 de huid wordt verkocht en het fraaije gewei of als 

 sieraad in de hut opgehangen, of aan vreemdelingen 

 verkocht. Men schat het gewigt eener middelmatige 



