241 



de kromme punt der geweien onderscheiden kan, 

 weet hij , dat hij nog maar 200 tot 250 schreden van 

 het wild verwijderd is. Nu is hij eindelijk achter den 

 hoek eener rots gekomen , die digt genoeg bij den 

 troep is , en verheugd steekt hij reeds het hoofd 

 vooruit; maar hij mag hetzelve vooral niet terug trek- 

 ken , wanneer de gemzen naar hem kijken , doch blijft 

 doodstil staan , om geene onrust te verwekken. 

 Doch in die ongestoorde rust, grazen de gemzen 

 steeds verder, en alle de listen van het bekruipen 

 moeten van voren af aan weder begonnen worden. Ein- 

 delijk , met een kloppend hart, ontdekt de jager dat hij 

 den troep onmogelijk digter naderen kan, zonder dien te 

 verjagen , en bedaard kiest hij , (den afstand in aan- 

 merking nemende) of de grootste en zwaarste tif, bij 

 twijfelachtigen afstand , ook het digst bijstaande dier , 

 om het loon van zooveel inspanning deelachtig te 

 worden. Hoe donkender de gemzen van haar zijn, 

 des te vetter zijn zij gewoonlijk; echter veranderen 

 zij bijna maandelijks van kleur, en zijn in den zomer 

 graauwachtig geel , des winters zwartachtig en donker- 

 bruin. De jager legt het geweer aan, drukt los en 

 de kogel bereikt het doel. Een misschot behoort tot 

 de zeldzaamheden. 



Het getroffen wild stort neder en de verschrikte 

 troep neemt met onbegrijpelijke snelheid de vlugt 

 over bergen en afgronden , inzonderheid wanneer zij 

 den jager ziet of den kruiddamp ruikt. Door den knal 

 van het schot alleen worden de gemzen slechts in geringe 



