236 



jagen ten doel wild te bemagtigen, het visschen visch 

 te vangen. Wat nu tot wild betrekking heeft, zal 

 men veilig eene jagt-overtreding mogen noemen, enz. 

 Eveneens, zoo vervolgt hij, is het rapen van eijeren 

 van wild eene jagt-overtreding, omdat het op wild be- 

 trekking heeft. Deze geheele redenering beaam ik 

 ten voile. De daaruit getrokken conclusie van xaverius 

 echter niet! Het komt er toch enkel en alleen maar 

 op aan: wat wild is. Xaverius recurreert, om te be- 

 wijzen , dat kievitten onder de benaming van wild be- 

 grepen zijn, tot art. 22, want, zegt hij: als kievitten 

 niet onder wild gerangschikt werden, zou het verbod 

 van het zoeken van eijeren van wild geene uitdrukke- 

 lijke uitzondering van genoemde eijeren hebben ver- 

 eischt! Oppervlakkig schijnt dit zoo; maar wat be- 

 teekent dan art. 17, waarin de wetgever expressis 

 verbis opnoemt alles wat hij onder wild begrepen wil 

 hebben. Mijne bewering is , dat iedere overtreding , 

 die op eene der wildsoorten, in art. 17 genoemd, be- 

 trekking heeft, eene jagtovertreding is, iedere andere 

 niet! Mogt men toch het woord wild, in de artike- 

 len der jagtwet voorkomende, uitbrciden naar wille- 

 keur, mogt men art. 17 als 't ware wegredeneren , 

 dan zouden spreeuwen, musschen, kraaijen, eksters, 

 of wel het grootste gedeelte van het gevogelte in het 

 algemeen, volgens Xaverius tot wild te brengen zijn. 

 Zoo zou art. 22, eersteal. , in dien zin toegepast , een 

 jongen, die b. v. een musschennest van de eijeren be- 

 roofde, strafbaar doen worden aan eene jagtovertre- 



