229 



»Wat duivel is dat?" riep hij plotselings opspringeniie, 

 »dat is geen uil, maar het is het mij welbekende sig- 

 naal." 



Daar krijschte een raaf driemaal , digt onder het ven- 

 ster. Hartukg wilde opstaan. 



» Alfred, hoort gij? kent gij dat geluid wel?" 

 vraagde hij. 



»Dat is Wolf!" antwoordde de gevraagde. In het- 

 zelfde oogenblik verlichtte een vuurstraal, uit den loop 

 eener buks, het nachlelijk donker voor het venster; een 

 hevige knal deed het huis dreunen , en de verbrijzelde 

 glasruiten in de kamer vallen. Met een verpletterd 

 hoofd viel Hartung ter neder. In zijn' val voerde hij 

 de jonge braid, die hij vast omklemd hield, met zich 

 mede; het gelaat van den ongelukkige was door zijn 

 bloed en zijne verpletterde hersenen bespat. Bewus- 

 teloos droeg men haar weg; maar haar bewustzijn 

 keerde nooit terug. De schrik en de plotselinge over- 

 gang van het toppunt van geltik , tot het besef van 

 voor altijd vernietigde vooraitzigten, hadden haar krank- 

 zinnig gemaakt. Alle nasporingen bleven vruchteloos 

 omtrent den pleger van dezen moord. Reeds den 

 volgenden dag verliet de witdstroopersbende het land, 

 en trok naar andere streken , waar zij haar wanbedrijf 

 nog jaren lang voortzette. Vervolgens is zij ontbonden. 

 Meer dan tien jaren konden na dit voorval vervlogen 

 zijn , toen bij een' aanval van roovers op den openbaren 

 weg, een hunner als medepligtige werd gevangen ge- 

 namen. Van hem , van Schlosser en diens zoon Alfred 



