228 



u aan het einde van den dag en van mijn verhaal 

 gebragt. Nog eenmaal zien wij de huisgenooten van 

 den houtvester aan het avondmaal aanzitten, rondom 

 den eiken tafel , waarop eene punschbowle staat te 

 dampen, om het verlovingsfeest der schoone Bertha 

 te vieren. Vrolijk klonken de glazen ter eere van het 

 bruidspaar in het rond, toen hun door Alfred een feest- 

 dronk werd toegebragt. Overgelukkig en opgetogen in 

 de vervoering hunner jeugdige liefde , klonken Hartung 

 en Bertha te zamen. Haar glas deed een dof geluid 

 hooren en sprong in stukken. 



»Dat is een slecht voorteeken ," zeide zij, door den 

 zamenloop der omstandigheden eenigzins uit hare ge- 

 wone bedaarde stemming gebragt, die haar kinderlijk 

 gemoed anders steeds wist te bewaren. 



» Wat , voorteeken ! dwaasheid P zeide Hartung spot- 

 tende. »Wij jagers hebben nu eenmaal den naam van 

 aan voorteekenen , spoken en andere bijgeloovige zaken 

 te hechten. Als men , bij het ter jagt gaan , eene oude 

 vrouw ontmoet, dan schiet men niets, men doet dan 

 veel beter terug te keeren , en meer dergelijke zothe- 

 den. Mij is van daag geen oud wijf, maar een jong, 

 allerliefst meisje tegen gekomen. Wanneer dat een 

 voorteeken is, dan moet het geluk mij wel dienen," 

 zeide hij opstaande en zijne lieve bruid omhelzende. 



»Het wordt mij op eens zoo bang om het hart;" 

 zeide zij , zich aan hem vastklemmende. »Ik heb een 

 bang voorgcvoel dat er iets kwaads gebeuren zal. Hoor ! 

 ook de uil krast in gindsche dennen!" 



