32 



beruchte Hartung onze grenzen zou overschreden 

 liebben en het zou hebben durven wagen, om met 

 zijne bencle van deugnieten op ons gebied zijn schan- 

 delijk bedrijf voort te zetten. Toen ontwaakte ik 

 plotseling, terwijl ik schoten meende te hooren. Ik 

 rigtte mij overeind en luisterde. Het was zoo , op 

 korten afstand van mijn kasteel knalde het bij herha- 

 ling. Opgesprongen zijnde, maakte ik alarm in huis, 

 en wekte mijne knechten, die nog als dassen sliepen. 

 Wij wapenden ons schielijk met buksen , geweren , 

 hertsvangers en hooivorken; maar met deze toebe- 

 reidselen verliep er ongelukkig een half uur, daar mijne 

 lieden juist geen' bijzonderen haast schenen te maken. 

 Voorzigtig rukten wij op naar de wildbaan; alles was 

 daar zoo stil als eene muis en geen levend schepsel was 

 er meer te vinden. Maar op eene opene plek, ont- 

 dekten wij eene legerplaats , voetstappen in menigte 

 en zweet op de groene graszoden. De schelmen had- 

 den zich toch den tijd gegund om zes van mijne 

 schoonste herten in mijne eigene wildbaan te ontwei- 

 den. — Nu volgden wij het spoor der stroopers , dat 

 naar het meest afgelegen punt der landstreek voerde, 

 tot dat wij aan eene rivier kwamen waar het niet 

 meer kon nagespeurd worden; duidelijk kon men 

 echter opmerken , dat hier eenige menschen een bootje 

 moesten gebruikt hebben. Op onzen terugtogt ont- 

 moette ons een boer, die zeide acht jagers te hebben 

 gezien, die vier stukken grof wild hadden gedragen. 

 Twee herten schenen alzoo te zijn achtcrgelaten , maar 

 liieUegenstaandc ons naairwkcurig zoeken, konden 

 wij er geen enkel van terug vinden. Ongetwyfeld 



