27 



Beeren 19, deze waren met enkele streepjcs aangc- 

 tluid. — 

 Wolven 13, met dubbele streepjes aangeteekend. ■— 

 Roodhuidige tweevoeters 4, met vier dwarsstrepen 

 aangegeven. — 

 Blanke tweevoeters 2, met kruisjes aangeduid. — 

 Toen onze medgezel de kolf zoo opmerkzaam be- 

 zag, en moeite deed, ora den zin te vinden van het 

 woord tweevoeters, betrok een grijnsachtige lach het 

 gelaat van den oude, hetgeen onze opmerkzaamheid 

 gaande maakte; zonder evenwel een woord te spre- 

 ken, ging hij op het stuk buffelvleesch af , dat hij van 

 onder het gras te voorschijn haalde, nit den huid nam 

 waar in het gewikkeld lag, en ons voorzettede. Het 

 was een maaltijd, zoo als een vorst dien niet beter 

 kan verlangen, en die ons de geheele buksenkolf met 

 hare inscriptie deed vergeten. Eensklaps zeide hij met 

 een' boosaardigen lach, zijne buks naar zich toe trek- 

 kende. 



»Dit is mijn zakboekje; gelooft gij dat het zonde is 

 »om een van die roode of witte tweebeenige dieren te 

 »dooden?" 

 »Wie meent gij?" vraagden wij. — 

 De man grijnsde op nieuw en stond op; wij wisten 

 nu, wie die tweebeenige wezens waren, die de oude 

 even zoo bedaard op zijne kolf had aangeteekend , als 

 of het in plaats van menschenkinderen , wilde kalkoe- 

 nen geweest waren, die hij geschoten had. — 

 Wij gevoelden ons noch geroepen, noch bij magte, 



ZEVENDE JAARG. 5 



