25 



dat meer had van eene gelooide buffelhuid dan van die 

 van een racnsch; slechts staal en lood vermogten die 

 te doordringen. — Deze trappers zijn eene merkwaar- 

 dige psychologische verschijning; in de wilde onbe- 

 grensde natuur ontwikkelt zich hun verstand dikwijls 

 op eene zoo eigenaardig scherpzinnige en zelfs groot- 

 sche wijze , dat wij , bij sommigen hunner, denkbeelden 

 hebben waargenomen , waarvoor zich de grootste phi- 

 losophen van den ouden en nieuweren tijd niet zou- 

 den behoeven te schamen. — 



Men zoude meenen dat die gevaren van alle dagen, 

 ja, van aile uren, deze verwilderde menschen zouden 

 nopen , limine blikken tot het Opperwezen te verheffen , 

 maar dit is het geval niet. — Hun God is het jagt- 

 mes, hun sehutspatroon de buks, hunne vaste hand 

 hunne laatste toevlugt. — De trapper ontwijkt den 

 mensch, en de blik dien hij vestigt op hen, die hij in 

 de wildernis ontmoet, is zeldzamer die van den vriend- 

 schappelijken blanken broeder, dan die van den moord- 

 gierige; want de zucht naar winst is hier eene even 

 vreesselijke drijfveer, als in het beschaafde leven, en 

 gewoonlijk betaalt een van twee elkander ontmoetende 

 trappers , deze ontmoeting met zijn leven. — Hij haat 

 zijnen blanken mededinger nog sterker, dan den Indi- 

 aan ; laatstgenoemde schiet hij even zoo bedaard neder, 

 als eenen wolf, buffel of beer; eerstgenoemde stoot 

 hij eehter zijn jagtmes met eene zoo ware duivelachtige 

 vreugde in het hart , als of hij gevoelde , dat hij de 

 menschheid van eenen grooten medemisdadiger be- 



