155 



jagt konde brengen , die kon er zeker van zijn in de 

 eerste dric dagen geene straf te ontvangen, niettegen- 

 staande onze Mr. P. menigmaal de spreuk van den 

 wijzen man in den mond had : die de roede spaart , 

 haat zijnen zoon. Hij gaf ons dan ook herhaal- 

 delijk de meest ondubbelzinnige bcwijzen van de 

 liefde die hij ons toedroeg. Maar hij had ons waar- 

 lijk lief in alle opzigten en ging regt vertronwelijk 

 met ons om. 



Op zekeren avond kwam hij te huis van eene ver- 

 gadering van onderwijzers. Gewoonlijk legde hij ons 

 dan , onmiddelijk na zijne aankomst , het een of ander 

 voorstel ter oplossing voor. Doch dit had toen geen 

 plaats. Aan al zijne manieren konden wij zien, dat 

 iets geheimzinnigs hem bezig hield. Dan eens rim- 

 pelde zich zijn voorhoofd, dan weder scheen hij in 

 diep gepeins verzonken, dan bespeurden wij een' hem 

 eigenaardigen glimlach, een oogenblik later was hij 

 weder in eene sombere stemming. Spraken wij hem 

 aan, dan was het antwoord: »ik bid u stoor mij 



niet ik heb iets zeer gewigtigs laat 



mij denken zit stil, ik kan het gekras van 



uwe griffels niet uitstaan." — Eensklaps staat hij op 

 en gaat naar buiten. Niemand onzer kon raden wat 

 er op de vergadering mogt zijn voorgevallen. Aller- 

 hande gissingen werden door ons gemaakt. 



»Het moet er op de vergadering van daag niet kaus- 

 ter geweest zijn," zeide de een. 



»Ja, maar onze meester kan ze alien die daar 



ZEVENDE JAARG. H 



