161 



Ik geloof dat de meesten deze vraag niet zoo 

 gemakkelijk , als wenschelijk was , zullen beantwoor- 

 den , juist omdat die handelingen even veel hebben 

 van visschm als van jagerij of liever : omdat het in 

 gezonden zin nooit jagen of visschen kan heeten ! En 

 hoe dan te straffen? Maar altijd straffen als jagt- 

 overtredingen , zoo als vervoerders van /am'£-eijeren 

 tegenwoordig nog gestraft worden? 



Immers neen ! Waarom de hoogere straf , en niet 

 de lagere ? En wie geef t den regter de magt om deze 

 of gene der genoemde handelingen naar zijn goedvin- 

 den tot eene der twee soorten te brengen ? 



Hij zegge niet : de wet kent maar twee soorten ; 

 tot eene der twee moet ze behooren ! Al wat op 

 geen visch betrekking heeft is eene jagtzaak en dient 

 als zoodanig gestraft te worden. Dan zou men ora- 

 gekeerd kunnen zeggen : al wat op geen wild betrek- 

 king heeft is eene visscherij-overtreding , en ik zai de 

 lagere straf toepassen. Dat was , als er dan toch ge- 

 straft moest worden , immers billijker voor den over- 

 treder ! want bij twijfel is de ligtste straf altijd nog 

 zwaar genoeg. Beter echter zou hij m. i. handelen , 

 als hij overwoog , dat , aangezien die handelingen noch 

 jagt- noch wssc/imj-overtredingen waren, de wet (al- 

 thans art. 40) op dit punt zweeg , en hij geene boete , 

 welke dan ook , oplegde. Want mijns bedunkens 

 mag eene strafwet niet uitgebreid worden , noch door 

 interpretatie , noch anderzins. 



Straf wetten zijn strictoe intreprelationis ! waar men 



