164 



hooggekleurde episode uit mijn leven , onder cen' 

 romantischen vorm voor te stellen , niet geheel ver- 

 vul , vermits ik wederom in mijn' ouden stijl verval. 

 Alzoo voorwaarts op den ingeslagen weg. 



Hartung zat 's avonds laat , in de kamer eener kleine 

 boerenwoning , in diep gepeins verzonken, toen Wolf 

 bij hem binnenkwam. 



»Wel, wat voert u zoo laat op den dag herwaarts?" 



»t' Is de Vos, die zoo als ik hoop, thans in de 

 klem zit. Slim is hij, even als zijn naamgenoot; 

 maar ik heb hem bespied ; de streken komen eindelijk 

 aan het licht en vriend Vos graaft voor zich zelf een' 

 tail." 



»Gij spreekt zeer dichterlijk, wolf, maar kom tot 

 u zelven en verhaal mij in eenvoudig proza wat er 

 gaande is." 



»Zoo als ik u reeds gezegd heb , trckken de vos en 

 de spreeuw te zamen eene lijn. Zij zijn er verre van- 

 daan van te gissen dat ik, zonder hunne voorkennis, 

 op den hooizolder boven hun slaapvertrek mijne rust- 

 plaats had gereed gemaakt; dat eene reet tusschen de 

 zolderplanken voor oog en oor veel nut oplevert, en 

 dat ik op mijn observatorium voor geen' enkelen ster- 

 rekundige behoefde onder te doen, slechts met dit 

 onderscheid, dat zij naar boven en ik naar beneden 

 moest zicn. Zij spraken fluisterend tot elkander; uit 

 hunne gelaatstrekken en gebaren maakte ik op dat 

 de vos , die een' brief in de hand hield, verlangde 

 dat deze door den spreeuw bezorgd werd. 



