166 



was deze gereed zich te verwijderen om aan het bevel 

 te gehoorzamen, toen Hartung hem terug riep. 



*Wolf" zeide hij , »Gij weet dat morgen of over- 

 morgen ons lot eerie geheel andere wending kan ne- 

 men , maar dat van den anderen kant ook alles bij het 

 oude kan blijven. Gedurende mijne afwezigheid raoet 

 gij u stil houden; er mag geen geweerscbot knallen; daar- 

 voor stel ik u verantwoordelijk. Ik zal niet voor donder- 

 dag terugkeeren; dan moet gij mij echter des morgens ten 

 6 uren, op onze verzamelplaats in het westerbosch wach- 

 ten. Hoe gaat het met de anderen? Hebt gij hunne 

 ontevredenheid nog vermeerderd, zooals gij beloofd 

 hebt? Zouden zij wel genegen zijn het voorstel om 

 naar Amerika te verhuizen , aan te nemen , als de 

 Regering daartoe besluit?" 



»Voor het laatste durf ik niet in te staan ," hernam 

 ivolf, »maar dat onze lotgenooten ontevreden en op- 

 roerig gezind zijn , zoo zelfs dat ik naatiwelijks weet 

 hoe hen in toom te houden , daarvan kan ik u de ver» 

 zekering geven." Hierop verwijderde hij zich; na wei- 

 nige minuten kwam hij vergezeld van den vos terug, 

 die zonder te vermoeden wat hem wachtte, met een' 

 gerusten blik en vasten stap naderde. Op een' wenk 

 van Hartung verdween wolf. De aanvoerder wierp 

 een' doordringenden blik op zijn' ondergeschikte ; deze 

 kon dien blik goed doorstaan. 



»Geef bier den brief dien gij in uw' borstzak ver- 

 borgen hebt," zeide Hartujsg met eene donderende 

 stem. Ontsteld, verlegen en geheel werktuigelijk aan 



