167 



het bevel gehoorzamende , gaf de aangesprokene den 

 brief over. Hartung las het adres hard op: 



»Aan den luitenant der gendarmen Banner," hij 

 vestigde daarop bij herhaling een' doorborenden blik 

 op den verpletterde. 



»Ik ben verraden ," stotterde deze. 



»Zeg liever , ik ben een verrader. Gij waart reeds 

 verraden van den eersten dag af aan dat gij u bij mij 

 hebt ingedrongen. Weet gij nog hoe Art. 5 van onze 

 wetten luidt?" 



»Lees eerst den brief," antwoordde de gevraagde 

 met meer vertrouwen. 



»UWEd. Gestr. ontvangt hierdoor narigt, dat ik 

 besloten heb geheel van mijn voornemen af te zien. 

 Ik kan het voor mijn geweten niet verantwoorden een' 

 man te verraden , wiens prijzenswaardige eigenschappen 

 ik dagelijks meer en meer in de gelegenheid ben te 

 leeren kennen. Reken daarom niet meer op mijnen 

 bijstand, vermits ik hem binnen kort zal verlaten. 



A. Sen." 



»Gij hebt uw' naam niet voluit geschreven ?" vroeg 

 Hartung , »is hij aan uwen Correspondent bekend?" 



»Dat is hij, en ik deed het niet, voor het geval 

 dat de brief in verkeerde handen mogt geraken ; daarom 

 zult gij er uw' eigen naam ook niet in vinden." 



»Nu, ik wil u ook niet bij uwen waren naam noe- 

 men," vervolgde de aanvoerder, »want men is nooit 

 verzekerd, dat men niet afgeluisterd wordt. Ik heb 



