169 



»Verontrust u daarover met" hernam Hartung har- 

 telijk lagehende, »het is mij bekend en het geschiedt 

 met mijne voorkennis. Nu is het echter tijd om been 

 te gaan, binnen een uur, als de overigen slapen, haal 

 ik u af en geleid u tot gij in veiligheid zijt." 



Nog in dien zelfden nacht , ongeveer ten 2 uren , 

 werd de houtvester Schlosser wakker door het geluid 

 van een tegen zijn venster geworpen klein hard voor- 

 werp. 



Datzelfde geluid deed zich tot driemaal toe tegen de 

 glazen hooren. De houtvester stond op, en opende 

 het venster. 



»Zijt gij het, adolf schott?" vroeg hij, zich de 

 vroegere afspraak herinnerende. 

 »Ik ben het;" antwoordde eene stem van buiten. 

 »Wat wilt gij ?" 



»In de grootste haast u een' wenk geven. Ga over- 

 morgen , woensdag , na den middag niet uit het huis , 

 maar verwacht mij. Om twee uren 'snamiddags kom 

 ik zelf bij u, en dan zult gij het overige vernemen. 

 Goede nacht, ik moet voort. Groet bertha." Met deze 

 woorden verdween hij onder de schaduw der dennen. — 



Op den top van een hoogen met houtgewas begroei- 

 den heuvel staan de bouwvallen van een oud ridderslot , 

 dat in vroegere tijden, in den geheelen omtrek, in 

 kwaden reuk stond. Behalve de hooge wachttoren en 

 eenige buiten ringmuren, zijn nog slechts de overblijf- 

 selen der muren aanwezig, die het binnenhof omgaven. 



