171 



»Ja, maar hoe?" vroeg men luide, terwijl de 

 verstrooide bende langzamerhand was bijeengekomen. 



»Hoe?" zeide wolf. »Hartung deugt voor ons niet 

 meer, hij moet weg; wij moeten een' anderen aanvoerder 

 hebben." Allen ontstelden over deze stonte verklaring. 



»Gij hebt goed spreken," hernam een hunner, 

 »maar hij is de man niet om zich zoo iets te laten 

 welgevallen, met hem is geen gekscheren." 



»Dan maar cle kogel voor hem, want hij is een ver- 

 rader," schreeuwde wolf. 



»Hij, een verrader?" klonk het uit alle monden. 



»Ja, een verrader. Kameraden, komt naderbij en 

 hoort mij bedaard aan; ik meen op u te mogen ver- 

 trouwen; daarom wil ik niet langer het stilzwijgen 

 bewaren , maar alles zeggen wat ik weet en wat ik 

 voor u niet verzwijgen mag, wil ik niet zelf een ver- 

 rader worden. Gij verlangt bewijzen. Welnu, gij 

 znlt ze hebben. De Vos, die zich bij ons Warnhoff 

 noemde, is niets anders dan een aangestelde houtves- 

 ter, die ons aan de gendarmen en jagtopzieners 

 wilde uitleveren. Zeg gij het zelve, spreeuw, heeft 

 hij eergisteren niet nog de bezorging van een' 

 brief , aan den luitenant der gendarmen aan , u willen 

 opdringen ?" 



»Ja, dat is waar," antwoordde de babbelaar be- 

 vestigend. 



» Welnu, ik gaf er den hoofdman kennis van en 

 bragt den vos tot hem. En wat geschiedde? Ik moest 

 mij verwijderen , maar bleef wel voorzigtiglijk aan de 



ZEVENDE JAARG. 42 



